Data i miejsce urodzenia | |
---|---|
Data i miejsce śmierci | |
Narodowość | |
Dziedzina sztuki |
Valeriano Salvatierra y Barriales (ur. 14 kwietnia 1789 w Toledo, zm. 24 maja 1836 w Madrycie) – hiszpański rzeźbiarz[2][3].
Syn Faustiny Barriales i Mariana Salvatierra. Początkowo kształcił się w warsztacie ojca[2], rzeźbiarza katedry Najświętszej Marii Panny w Toledo[4]. W 1807 przeniósł się do Madrytu i wstąpił do Królewskiej Akademii Sztuk Pięknych św. Ferdynanda. Około 1810 wyjechał do Rzymu, gdzie pozostał do 1814[4]. Został tam uczniem neoklasyków Antonia Canovy i Bertela Thorvaldsena[4]. W 1813 zdobył nagrodę Akademii Świętego Łukasza za rzeźbę Achillesa wyjmującego strzałę[2].
Po powrocie do Hiszpanii został profesorem w katedrze w Toledo oraz członkiem Akademii św. Ferdynanda. Członkom komisji kwalifikacyjnej przedstawił rzeźbę Hektor i Andromacha z widocznym wpływem stylu Canovy[3]. W 1819 został nadwornym rzeźbiarzem króla Ferdynanda VII. W 1824 wrócił do Rzymu, aby wykonać neoklasyczny, alabastrowy nagrobek kardynała Ludwika Marii Burbona y Vallabriga, umieszczony później w zakrystii katedry w Toledo[4][5]. Od 1827 zajmował się restauracją rzeźb z kolekcji Królewskiej Galerii Malarstwa (późniejszego Prado) oraz rzeźbiarską dekoracją jego siedziby[2][4]. Wyrzeźbił 12 postaci alegorycznych, zdobiących fasadę muzeum[4].
<ref>
. Brak tekstu w przypisie o nazwie content.cdnprado.net
<ref>
. Brak tekstu w przypisie o nazwie Cuad
<ref>
. Brak tekstu w przypisie o nazwie mcnbiografias.com
<ref>
. Brak tekstu w przypisie o nazwie Prado
<ref>
. Brak tekstu w przypisie o nazwie Boa